Kim była Hayden Panettiere i co ujawniła w książce This Is Me: A Reckoning?

Hayden Panettiere większość swojego życia spędziła przed kamerami: zaczęła pracować jako małe dziecko, zdobyła popularność dzięki serialom Heroes i Nashville, występowała w serii Scream, a jej życie prywatne przez lata było tematem tabloidów. W maju 2026 roku wydała wspomnienia This Is Me: A Reckoning, w których przedstawiła zupełnie inną wersję swojej historii — opowiedziała o presji w dzieciństwie, relacji z matką, uzależnieniu, depresji poporodowej, przemocy, macierzyństwie oraz związku z Władimirem Kliczką. Niektóre fragmenty książki okazały się znacznie bardziej szczere niż jej wcześniejsze wywiady.

Ważne: znaczna część opisanych niżej historii to osobiste wspomnienia i twierdzenia samej Panettiere. Tam, gdzie aktorka nie podaje nazwisk lub opisuje wydarzenia, które nie zostały niezależnie potwierdzone, należy traktować je jako jej własną wersję wydarzeń.

SPIS TREŚCI

• Kim była Hayden Panettiere i z czego była znana
• Czym jest książka This Is Me: A Reckoning i kiedy się ukazała
• Dzieciństwo przed kamerą i trudna relacja z matką
• „Happy pills”, tabloidy i presja młodego Hollywood
• Molestowanie przez znanego mężczyznę i niepokojący epizod na jachcie
• Hayden Panettiere i Władimir Kliczko: jak zaczęła się ich relacja
• Ciąża, ciężki poród i depresja poporodowa
• Kijów, Władimir Kliczko i pełna opieka nad córką
• Uzależnienie i serial Nashville, który zaczął przypominać jej własne życie
• Co Panettiere napisała o związku z Brianem Hickersonem
• Śmierć brata Jansena — jedna z najbardziej bolesnych części książki
• Dlaczego This Is Me: A Reckoning to nie tylko zbiór hollywoodzkich skandali

Kim była Hayden Panettiere i z czego była znana

Hayden Leslie Panettiere urodziła się 21 sierpnia 1989 roku w stanie Nowy Jork. Jej kariera rozpoczęła się tak wcześnie, że sama aktorka praktycznie nie pamiętała życia sprzed show-biznesu. Już jako niemowlę występowała w reklamach, a w dzieciństwie zaczęła otrzymywać role telewizyjne.

Jedną z jej pierwszych znanych ról filmowych była Cheryl Yoast w filmie Remember the Titans z 2000 roku. We wspomnieniach Panettiere opisywała te zdjęcia jako jeden z najszczęśliwszych okresów swojej dziecięcej kariery i bardzo ciepło wspominała innych aktorów pracujących przy filmie.

Światową popularność przyniósł jej serial NBC Heroes, w którym zagrała licealistkę Claire Bennet posiadającą zdolność regeneracji nawet po śmiertelnych obrażeniach. Hasło „Save the cheerleader, save the world” stało się jednym z symboli serialu, a Panettiere w drugiej połowie lat 2000. należała do najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek amerykańskiej telewizji.

Drugą przełomową rolą była gwiazda muzyki country Juliette Barnes w serialu Nashville. Za tę kreację aktorka dwukrotnie otrzymała nominację do Złotego Globu. Zagrała również Kirby Reed w Scream 4, a później powróciła do tej roli w Scream VI.

Patrząc z zewnątrz, jej kariera wydawała się niezwykle udana. W książce Panettiere pokazuje jednak, ile lęku, uzależnień, konfliktów i samotności kryło się za wizerunkiem odnoszącej sukcesy hollywoodzkiej gwiazdy.

Czym jest książka This Is Me: A Reckoning i kiedy się ukazała

Wspomnienia This Is Me: A Reckoning ukazały się 19 maja 2026 roku nakładem Grand Central Publishing. Wydanie drukowane liczy 320 stron. Książka trafiła również do sprzedaży jako e-book i audiobook, a po premierze znalazła się na amerykańskich listach bestsellerów.

Tytuł można luźno przetłumaczyć jako „To jestem ja: rozliczenie” lub „To jestem ja: czas rozliczyć się z przeszłością”. Angielskie słowo reckoning ma tu kilka znaczeń — może oznaczać zarówno podsumowanie, jak i moment, w którym człowiek musi spojrzeć na swoją przeszłość bez upiększeń.

Panettiere tłumaczyła, że przez lata czytała cudze wersje własnego życia — historie publikowane przez tabloidy, plotki oraz spekulacje dotyczące uzależnienia, macierzyństwa i związków. Książka stała się dla niej okazją, by samodzielnie opowiedzieć, jak zapamiętała te wydarzenia.

Dlatego wspomnienia nie są klasyczną historią sukcesu „od dziecięcej aktorki do gwiazdy”. Najważniejsze okazują się chwile, w których kariera, rodzina i życie osobiste zaczynały niszczyć jej własne poczucie tożsamości.

Dzieciństwo przed kamerą i trudna relacja z matką

Jedną z najważniejszych postaci książki jest matka Hayden — Lesley Vogel. Sama miała doświadczenie aktorskie, a później została menedżerką córki i przez wiele lat kierowała jej karierą.

Panettiere opisuje dzieciństwo, w którym zwykła relacja matki i córki nieustannie mieszała się z pracą. Udany casting oznaczał aprobatę, nieudany — strach przed rozczarowaniem matki. Aktorka wspomina, że już jako czteroletnie dziecko bardzo mocno przeżywała niepowodzenia na przesłuchaniach właśnie z obawy przed jej reakcją.

Szczególnie niepokojąco brzmi opis tzw. trigger tears — metody pozwalającej szybko rozpłakać się przed kamerą. Według Panettiere uczono ją wyobrażać sobie najstraszniejsze dla dziecka sytuacje: śmierć ukochanego zwierzęcia, tragedię dotyczącą ojca lub inną katastrofę. Dzięki temu mogła wywołać odpowiednią emocję niemal na polecenie.

Jako dorosła kobieta aktorka uważała, że ciągłe ćwiczenie katastroficznych myśli mogło wpłynąć na sposób, w jaki jej układ nerwowy reagował później na strach i stres. W książce jest to jeden z przykładów tego, jak umiejętności potrzebne dziecku-aktorowi mogą mieć zupełnie inną cenę poza planem filmowym.

Ciekawy jest również wątek filmu Panic Room. Panettiere miała zagrać córkę głównej bohaterki, jednak po zmianie obsady i dołączeniu Jodie Foster rolę otrzymała Kristen Stewart. Według Hayden wiele lat później jej były menedżer powiedział jej, że jedną z przyczyn mogła być odmowa matki, która nie chciała pozwolić na obcięcie włosów córki tak, aby bardziej przypominała Foster. To jednak relacja samej Panettiere, a nie oficjalne wyjaśnienie twórców filmu.

Około 19. roku życia postanowiła zakończyć zawodową współpracę z matką i zatrudnić profesjonalny management. Wspominała, że chciała wreszcie przekonać się, jak może wyglądać zwykła relacja matki i córki bez kontraktów, producentów i negocjacji biznesowych.

Reakcję matki zapamiętała na długo. Według Hayden Lesley powiedziała tylko: „You owe me” — „Jesteś mi coś winna”. Dla Panettiere rozmowa ta stała się jednym z symbolicznych momentów dorastania — po raz pierwszy wyznaczyła własne granice, ale jednocześnie poczuła, że straciła część bliskości z matką.

„Happy pills”, tabloidy i presja młodego Hollywood

Jeden z najbardziej niepokojących fragmentów książki dotyczy wydarzenia z czasu, gdy Panettiere miała około 16 lat. Według jej relacji była przedstawicielka z jej zawodowego otoczenia podała jej przed wyjściem na czerwony dywan tabletkę określaną jako „happy pill”. Miała sprawić, że aktorka będzie bardziej energiczna, wesoła i chętniej będzie rozmawiać z dziennikarzami.

Hayden wspomina, że spodobało jej się działanie tabletki: zniknęło zmęczenie, pojawiła się energia, a praca stała się łatwiejsza. Z perspektywy czasu uznała ten moment za jedno z pierwszych niebezpiecznych doświadczeń z farmakologicznym zmienianiem własnego samopoczucia.

Jednocześnie rosło zainteresowanie mediów jej wyglądem. Panettiere opisuje, jak jeden z tabloidowych materiałów dotyczących „cellulitu” na jej nogach doprowadził do wieloletnich problemów z postrzeganiem własnego ciała. Dla młodej aktorki, którą stale fotografowano i oceniano, nawet zupełnie naturalne cechy wyglądu mogły zostać przedstawione jako publiczna wada.

Kolejnym ograniczeniem były kontrakty reklamowe. Panettiere wspomina, że jako twarz marki Neutrogena musiała bardzo dokładnie kontrolować swój publiczny wizerunek — to, co zakładała, jak pozowała i nawet czy trzymała w dłoni alkohol. W praktyce oznaczało to, że nawet prywatna impreza z przyjaciółmi częściowo pozostawała wydarzeniem zawodowym.

W książce po raz pierwszy tak otwarcie pisze również o swojej seksualności. Panettiere opowiada, że pociąg do dziewczyn odczuwała już w dzieciństwie, a w dorosłym życiu miała relacje z kobietami. Jednocześnie podkreśla, że nie chciała robić z tego sensacji — była to po prostu część jej biografii, o której wcześniej publicznie nie mówiła.

Molestowanie przez znanego mężczyznę i niepokojący epizod na jachcie

Do najgłośniejszych fragmentów wspomnień należą historie dotyczące spotkań z wpływowymi osobami w Hollywood. Panettiere nie ujawnia nazwisk wszystkich uczestników tych wydarzeń, dlatego próby ustalania ich tożsamości na podstawie domysłów byłyby nieuzasadnione.

W jednym z epizodów twierdzi, że znany aktor i reżyser, mający na koncie Oscara, dopuścił się wobec niej seksualnie niestosownego zachowania podczas prywatnego spotkania. Mężczyzna zwrócił jej uwagę na rzekomą rzecz znajdującą się na jego spodniach, a kiedy spojrzała w dół, zobaczyła, że jego rozporek był rozpięty. Nazwiska tej osoby Panettiere nie ujawniła.

Inny epizod miał wydarzyć się podczas pobytu na jachcie. Starszą przyjaciółkę, z którą wówczas utrzymywała kontakt, Hayden opisuje w książce pod pseudonimem „Stella”. Według Panettiere kobieta zaprowadziła ją do kabiny, w której znajdował się nagi, znany brytyjski piosenkarz i autor tekstów, po czym dała do zrozumienia, że oczekuje od niej kontaktu seksualnego z mężczyzną.

Panettiere pisze, że była tak zszokowana zachowaniem osoby, której ufała, że początkowo nie wiedziała, jak zareagować. Ostatecznie wybiegła z kabiny i postanowiła opuścić jacht.

Co ciekawe, po tym wydarzeniu myślała o powrocie do Los Angeles i o Władimirze Kliczce. W tym fragmencie wspomnień nie pojawia się on jako źródło zagrożenia, lecz przeciwnie — jako osoba, do której chciała zwrócić się po trudnym doświadczeniu.

Hayden Panettiere i Władimir Kliczko: jak zaczęła się ich relacja

Jednym z bardziej rozpoznawalnych dla polskich czytelników wątków książki jest związek Panettiere z ukraińskim bokserem Władimirem Kliczką. Para poznała się pod koniec pierwszej dekady XXI wieku w kręgu zamożnych i znanych znajomych Hayden. Wśród osób, z którymi wówczas utrzymywała kontakty, była Diana Jenkins.

Kliczko był od Panettiere starszy o około 13 lat. Był już wtedy światowej sławy mistrzem świata w wadze ciężkiej, podczas gdy Hayden dopiero wchodziła w dorosłe życie po wielu latach dziecięcej i nastoletniej kariery.

Ich relacja od początku była trudna ze względu na tryb życia obojga. Panettiere pracowała w Stanach Zjednoczonych, natomiast Kliczko trenował, walczył i dużą część czasu spędzał w Europie. Para rozstawała się, pozostawała w przyjaznych relacjach, a następnie ponownie do siebie wracała.

W 2013 roku zaręczyli się. W grudniu 2014 roku przyszła na świat ich córka Kaya Evdokia Klitschko. Do ślubu jednak nigdy nie doszło, a w 2018 roku poinformowano o definitywnym rozstaniu Hayden i Władimira.

W swoich wspomnieniach Panettiere nie próbuje przedstawić Kliczki jako „złego byłego partnera”. Opisuje konflikty, życie na odległość oraz niezwykle bolesną historię dotyczącą córki, ale jednocześnie wielokrotnie podkreśla, że bardzo wysoko ocenia Władimira jako ojca.

To istotny szczegół: książka nie jest „demaskacją” Kliczki. Najbardziej dramatyczny wątek nie dotyczy przemocy czy złego traktowania ze strony Władimira, lecz tego, w jaki sposób Panettiere straciła możliwość codziennego życia z córką.

Ciąża, ciężki poród i depresja poporodowa

Narodziny Kayi były jednym z najtrudniejszych fizycznych doświadczeń w życiu Panettiere. W książce i wywiadach opowiadała, że poród zakończył się nagłym cesarskim cięciem oraz poważną utratą krwi.

Według aktorki operacja trwała około trzech godzin, a później pojawiły się problemy z krzepnięciem krwi oraz infekcja macicy. Panettiere mówiła, że potrzebowała siedmiu transfuzji krwi. Wspominała również, że w pewnym momencie naprawdę obawiała się o własne życie.

Problemy nie skończyły się jednak wraz z fizycznym powrotem do zdrowia. W książce bardzo szczerze opisuje uczucie, o którym wiele matek obawia się mówić publicznie: po narodzinach dziecka nie poczuła natychmiastowej, wszechogarniającej więzi, której się spodziewała.

Kaya wydawała jej się niemal „obcym” dzieckiem, a konieczność natychmiastowego odnalezienia się w roli matki — zadaniem, z którym nie wiedziała, jak sobie poradzić. Później u Panettiere zdiagnozowano ciężką depresję poporodową.

Sytuację dodatkowo komplikowały zdjęcia, problemy w związku, alkohol oraz leki. Ten okres stopniowo doprowadził do jednego z najbardziej bolesnych wydarzeń w jej życiu — przekazania głównej opieki nad córką Władimirowi Kliczce.

Kijów, Władimir Kliczko i pełna opieka nad córką

Jeden z najbardziej dramatycznych fragmentów This Is Me: A Reckoning rozgrywa się w Kijowie. Według wspomnień Panettiere około 2017 roku przyjechała do Ukrainy, gdzie w tym czasie z ojcem przebywała mała Kaya.

Hayden spodziewała się zobaczyć córkę i zabrać ją do Stanów Zjednoczonych na czas przerwy w pracy. Jednak przed spotkaniem z Kayą zobaczyła się z Władimirem w hotelowej restauracji. To właśnie tam — według jej wersji — wręczono jej dokumenty prawne dotyczące żądania pełnej opieki nad dzieckiem.

Panettiere pisze, że była w szoku. Według jej relacji Kliczko tłumaczył swoją decyzję obawami o bezpieczeństwo Kayi podczas pobytu z matką. Miał między innymi powoływać się na informacje o stanie Hayden przekazywane mu przez osoby z jej otoczenia.

Sama Panettiere utrzymywała, że nie pozostawała sama z córką pod wpływem alkoholu, a podczas jej pracy Kayą zajmowali się inni dorośli. Jednocześnie nie zaprzeczała najważniejszemu: w tamtym okresie jej stan psychiczny oraz uzależnienie rzeczywiście były poważnym problemem.

W książce zadaje również niewygodne pytanie: czy przypadkiem było to, że rozmowa dotycząca opieki odbyła się właśnie w Kijowie — mieście, w którym Kliczko miał znacznie więcej kontaktów, autorytetu i możliwości niż amerykańska aktorka. To jednak jej osobista interpretacja, a nie potwierdzony fakt dotyczący intencji Władimira.

Najważniejsze następuje później. Panettiere przyznaje, że mogła rozpocząć długą i kosztowną walkę prawną o córkę i emocjonalnie chciała to zrobić. Ostatecznie uznała jednak, że nie chce stawiać Kayi w centrum wieloletniego konfliktu między rodzicami.

Podpisała dokumenty. W jej własnym opisie nie było to obojętne czy dobrowolne porzucenie macierzyństwa. Przeciwnie — Hayden przedstawia tę decyzję jako coś, czego nienawidziła, ale co w tamtym momencie uznała za mniej destrukcyjne dla córki.

Dlatego popularne stwierdzenie, że „Panettiere po prostu oddała dziecko Kliczce”, nadmiernie upraszcza sytuację. Według jej wersji inicjatywa dotycząca pełnej opieki wyszła od Władimira, ona sama była zszokowana i rozważała walkę prawną, lecz ostatecznie świadomie z niej zrezygnowała ze względu na własny stan oraz chęć ochrony Kayi przed kolejną traumą.

Panettiere nie przerzuca jednak całej odpowiedzialności na Kliczkę. Przyznaje, że w tym okresie mógł on zapewnić ich córce bardziej stabilne życie niż ona sama.

O Władimirze pisała jako o bardzo dobrym ojcu. Po zakończeniu związku romantycznego udało im się zbudować znacznie spokojniejszą relację jako rodzicom Kayi. Hayden nadal utrzymywała kontakt z córką, spotykała się z nią i rozmawiała z nią na odległość.

Uzależnienie i serial Nashville, który zaczął przypominać jej własne życie

Jednym z najbardziej niezwykłych elementów historii Panettiere jest to, jak bardzo fabuła Nashville zaczęła przypominać jej prawdziwe życie.

Grana przez nią Juliette Barnes zmaga się w serialu z depresją poporodową, problemami z alkoholem i lekami, kryzysem rodzinnym oraz trudnościami związanymi z macierzyństwem. Mniej więcej w tym samym czasie sama Panettiere przechodziła przez bardzo podobne doświadczenia.

Pisała, że czytanie kolejnych scenariuszy stawało się coraz trudniejsze, ponieważ serialowa historia przypominała zniekształcone odbicie jej prywatnego życia. Zdaniem Panettiere scenarzyści wykorzystywali część tego, co działo się z nią poza planem.

Alkohol stopniowo przestał być dla niej jedynie sposobem na odprężenie. Wspomina okres, w którym zaczynała pić bardzo wcześnie, ukrywała w domu małe butelki alkoholu i wybierała trunki, których zapach — jak sądziła — był mniej wyczuwalny.

Po pierwszym leczeniu uzależnienia od alkoholu pojawił się kolejny problem — leki na receptę. Panettiere opowiadała, że uzależniła się od tabletek, które otrzymywała w trakcie leczenia. Pewnego razu po przyjęciu leku straciła przytomność w garderobie na planie i odzyskała świadomość dopiero w szpitalu.

Szczególnie trudne było dla niej uświadomienie sobie, że jednocześnie rozpada się kilka obszarów jej życia: relacja z Kliczką dobiegała końca, Kaya mieszkała daleko, praca przestawała dawać jej satysfakcję, a sama Hayden nie mogła już przekonywać siebie, że kontroluje alkohol i leki.

Co Panettiere napisała o związku z Brianem Hickersonem

Po rozstaniu z Kliczką Panettiere związała się z Brianem Hickersonem. Ta część wspomnień należy do najtrudniejszych.

Hayden opisuje wieloletni cykl konfliktów, uzależnienia, pojednań i przemocy domowej. Pisze o uderzeniach, groźbach oraz sytuacjach, po których próbowała ukrywać ślady obrażeń i nie wychodziła z domu.

W przeciwieństwie do historii dotyczących anonimowych hollywoodzkich gwiazd część konfliktów między Panettiere i Hickersonem znalazła się w dokumentacji policyjnej i sądowej. W 2021 roku Hickerson nie zakwestionował dwóch poważnych zarzutów związanych z obrażeniami partnerki i odbył krótki wyrok pozbawienia wolności.

Panettiere próbuje jednocześnie wyjaśnić coś psychologicznie bardzo trudnego: dlaczego człowiek może wracać do związku, który już wcześniej wyrządził mu krzywdę. Nie przedstawia własnych decyzji jako logicznych czy właściwych. Pisze o uzależnieniu, lęku przed samotnością, swoim stanie psychicznym i nadziei, że partner się zmieni.

To jeden z powodów, dla których trudno uznać książkę jedynie za zbiór demaskatorskich historii. Panettiere często krytycznie ocenia nie tylko ludzi ze swojego otoczenia, ale także własne decyzje — niekiedy bardzo surowo.

Śmierć brata Jansena — jedna z najbardziej bolesnych części książki

Ostatnie lata życia Hayden mocno naznaczyła śmierć jej młodszego brata Jansena Panettiere. Zmarł w lutym 2023 roku w wieku 28 lat. Rodzina informowała, że przyczyną była kardiomegalia, czyli powiększenie serca, w połączeniu z powikłaniami dotyczącymi zastawki aortalnej.

W książce Hayden wspomina, że jeszcze przed jego śmiercią martwiła się również z powodu problemów brata z narkotykami. Opisuje rozmowę, podczas której Jansen miał opowiedzieć jej o używaniu silnych substancji odurzających. Panettiere obawiała się, że pewnego dnia może otrzymać fentanyl zmieszany z nielegalnym narkotykiem i umrzeć z powodu przedawkowania.

Dlatego telefon od ojca z informacją o śmierci brata stał się jednym z najstraszniejszych momentów jej życia. Chociaż oficjalną przyczyną śmierci były problemy z sercem, wcześniejsze obawy Hayden o Jansena sprawiły, że strata była dla niej jeszcze trudniejsza.

Panettiere wielokrotnie mówiła, że po śmierci brata przez długi czas nie potrafiła wrócić do normalnego życia. Jansen był dla niej nie tylko członkiem rodziny, ale jedną z najbliższych osób.

Dlaczego This Is Me: A Reckoning to nie tylko zbiór hollywoodzkich skandali

Najłatwiej byłoby opisać This Is Me: A Reckoning jako książkę pełną „hollywoodzkich sensacji”: anonimowy zdobywca Oscara, dziwna historia na jachcie, tabletki podawane nastolatce, konflikt z matką, Kliczko, walka o opiekę nad dzieckiem oraz przemoc domowa.

Wszystkie te historie łączy jednak inny temat — człowiek, który niemal od niemowlęctwa przyzwyczajał się do spełniania oczekiwań innych, a dopiero jako dorosła kobieta próbował zrozumieć, gdzie kończy się wykreowany obraz Hayden Panettiere, a zaczyna ona sama.

Wspomnienia wiele mówią o cenie dziecięcej sławy. Praca przyniosła Panettiere pieniądze, popularność i ogromne możliwości, ale jednocześnie praktycznie nie miała okresu, w którym mogła być po prostu dzieckiem bez konieczności podobania się reżyserom, agentom, reklamodawcom, widzom czy własnej matce-menedżerce.

Równie niejednoznacznie pisze o macierzyństwie. Panettiere nie próbuje przedstawiać siebie jako idealnej matki, której dziecko zostało niesprawiedliwie „odebrane”. Przyznaje, że zmagała się z uzależnieniem i problemami psychicznymi. Jednocześnie uznaje, że Władimir Kliczko mógł zapewnić Kayi bardziej stabilne warunki, choć przekazanie mu głównej opieki opisuje jako jedną z największych traum swojego życia.

Jej opowieść o Kliczce również nie pasuje do prostego schematu „bohater kontra czarny charakter”. Hayden z bólem opisuje moment w Kijowie, gdy stanęła przed kwestią pełnej opieki nad córką, ale jednocześnie określa Władimira jako znakomitego ojca i nie oskarża go o przemoc ani złe traktowanie.

Właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że historia jest ciekawsza niż typowy tabloidowy skandal. Panettiere opisuje ludzi, których mogła jednocześnie kochać i się ich bać, którym mogła być wdzięczna i na których mogła być zła. Matka pomogła jej zbudować karierę, ale zawodowa relacja zniszczyła część zwykłej więzi matki i córki. Kliczko był partnerem, z którym związek się rozpadł, lecz pozostał człowiekiem, któremu ufała jako ojcu Kayi.

Książka ukazała się 19 maja 2026 roku. Niecałe trzy miesiące później, 16 sierpnia 2026 roku, rodzina Panettiere potwierdziła jej śmierć w wieku 36 lat. Aktorkę znaleziono nieprzytomną w Karolinie Południowej. Według stanu informacji na 18 sierpnia ostateczna oficjalna przyczyna śmierci nie była jeszcze ustalona, dlatego informacje wskazujące konkretną przyczynę należy traktować ostrożnie do czasu zakończenia odpowiednich badań.

W ten sposób This Is Me: A Reckoning niespodziewanie stała się nie tylko kolejnymi wspomnieniami gwiazdy, ale w praktyce ostatnią dużą próbą Hayden Panettiere, by własnymi słowami wyjaśnić swoje życie. Za głośnymi historiami kryje się znacznie smutniejsza opowieść — o dziecku, które bardzo wcześnie zostało gwiazdą, dorosłej kobiecie przez lata walczącej z uzależnieniem i depresją oraz matce próbującej utrzymać więź z córką nawet wtedy, gdy mieszkały w różnych krajach.

Podsumowując: najgłośniejsze wyznania Panettiere dotyczą presji show-biznesu w dzieciństwie, konfliktu z matką-menedżerką, wczesnego kontaktu z tabletkami, molestowania seksualnego, uzależnienia, depresji poporodowej, toksycznych związków oraz utraty codziennej opieki nad Kayą. O Władimirze Kliczce pisze znacznie cieplej, niż można byłoby się spodziewać: mimo bolesnego konfliktu dotyczącego córki uważała go za silnego i odpowiedzialnego ojca i nie zamieniła swojej książki w atak na byłego narzeczonego.