Katastrofalna powódź w Nepalu i Tybecie 2026: ponad 1000 zabitych, tysiące zaginionych

Katastrofa w Nepalu i Tybecie ma już ponad tysiąc potwierdzonych ofiar śmiertelnych. Według danych nepalskiej National Disaster Risk Reduction and Management Authority (NDRRMA) z poranka 1 września 2026 roku w Nepalu odnaleziono 987 ciał i szczątków ofiar, a 3916 osób nadal pozostaje bez kontaktu. Po chińskiej stronie granicy w Tybecie potwierdzono 16 zgonów i 546 osób zaginionych. Łącznie daje to co najmniej 1003 zabitych i 4462 osoby zaginione lub pozostające bez kontaktu.

Aktualizacja: 1 września 2026 roku. Bilans wciąż się zmienia, ponieważ ratownicy docierają do kolejnych odciętych miejscowości, elektrowni wodnych i tuneli. Jednocześnie część osób wcześniej uznawanych za zaginione odnajduje się żywa. Dlatego liczby podawane przez służby mogą zmieniać się nawet kilka razy dziennie.

Najważniejsza korekta dotyczy również przyczyny katastrofy. W pierwszych dniach często pisano po prostu o „kolapsie lodowca”. U.S. Geological Survey (USGS) używa jednak ostrożniejszego określenia: gwałtowne osunięcie zbocza obejmujące lodowiec. Naukowcy nadal sprawdzają, czy był to przede wszystkim kolaps fragmentu lodowca, czy duże osuwisko skalne, które porwało lód. Pewne jest natomiast, że ogromna masa skał, lodu, wody i gruzu zeszła z wysokich Himalajów i zamieniła się w niszczycielski przepływ rumowiska oraz powódź błyskawiczną.

SPIS TREŚCI

• Katastrofa w Nepalu – bilans na 1 września: 987 zabitych, 3916 zaginionych
• Co wydarzyło się w Nepalu 26 sierpnia 2026 roku?
• Gdzie uderzyła powódź w Nepalu?
• Co naprawdę wywołało katastrofę?
• Jeziora zaporowe i ryzyko kolejnej fali – co wiadomo 1 września?
• Jak wielkie są zniszczenia po powodzi?
• Setki pracowników uwięzionych w tunelach elektrowni wodnych
• Turyści zaginieni w Nepalu – co wiadomo o Polakach?
• Chiny i Tybet – 16 zabitych, 546 zaginionych
• Czy Kathmandu jest zagrożone?
• Co katastrofa oznacza dla turystów lecących do Nepalu?
• Dlaczego Nepal jest tak narażony na powodzie i lawiny?
• Czy zmiany klimatu mają związek z katastrofą?
• Co zrobić podczas powodzi błyskawicznej w Himalajach?
• Gdzie sprawdzać informacje i gdzie dzwonić w sprawie zaginionych?
• Powódź w Nepalu – najczęściej zadawane pytania

Katastrofa w Nepalu – bilans na 1 września: 987 zabitych, 3916 zaginionych

Od 26 sierpnia bilans tragedii wzrósł wielokrotnie. Ciała i ludzkie szczątki są znajdowane nie tylko w górskim dystrykcie Rasuwa, ale również dziesiątki kilometrów niżej, wzdłuż systemu rzek Trishuli i Narayani.

Według NDRRMA, 1 września o godz. 9:00 czasu nepalskiego liczba odnalezionych ciał i szczątków wzrosła do 987. Jednocześnie 3916 osób nadal pozostawało bez kontaktu. Wśród zaginionych było 583 cudzoziemców.

Najwięcej ciał i szczątków odnaleziono w:

• Chitwan – 321;
• Nawalparasi East (Nawalpur) – 216;
• Nawalparasi West – 170;
• Nuwakot – 95;
• Gorkha – 65;
• Dhading – 55;
• Tanahun – 38;
• Rasuwa – 27.

Może dziwić, że w samym Rasuwa znaleziono znacznie mniej ciał niż setki kilometrów dalej. To pokazuje, jak potężny był nurt. USGS szacuje, że fala gruzu, lodu i wody przemieściła się prawie 100 kilometrów. Dalej ciała i szczątki były unoszone przez kolejne odcinki systemu rzecznego.

Do 1 września w Nepalu uratowano 11 814 osób. Rannych zostało 279 osób, z czego 168 wypisano już ze szpitali. Do działań poszukiwawczych, ratowniczych i pomocowych skierowano ponad 21 tysięcy funkcjonariuszy i żołnierzy.

Po chińskiej stronie granicy potwierdzono 16 zgonów i 546 osób zaginionych. W tej grupie jest 261 cudzoziemców. Razem z danymi z Nepalu oznacza to co najmniej 1003 zabitych i 4462 osoby zaginione lub pozostające bez kontaktu po obu stronach granicy.

Te liczby nadal nie są ostateczne. W tak rozległej katastrofie „zaginiony” może oznaczać zarówno osobę zasypaną lub porwaną przez nurt, jak i kogoś odciętego od sieci telefonicznej. Z drugiej strony część odnalezionych ciał wciąż nie została zidentyfikowana.

Co wydarzyło się w Nepalu 26 sierpnia 2026 roku?

Katastrofa rozpoczęła się rano 26 sierpnia 2026 roku w wysokich Himalajach, w rejonie Langtang National Park niedaleko granicy Nepalu z Tybetem.

Najprościej można to opisać tak: ogromny fragment stromego, zlodowaconego zbocza nagle runął w dół. Masa skał i lodu nabrała ogromnej prędkości, zabrała ze sobą wodę, błoto, głazy i drzewa, a następnie wpadła do górskich cieków. W ciągu krótkiego czasu powstała niszczycielska fala przypominająca ruchomą ścianę błota i kamieni.

USGS podkreśla, że dokładny mechanizm początku zdarzenia nadal jest badany. Nie jest jeszcze całkowicie jasne, czy doszło do typowego kolapsu lodowca, czy do osuwiska skał, które porwało dużą część lodu. To ważne rozróżnienie dla naukowców, ale dla mieszkańców doliny efekt był ten sam: gigantyczna masa materiału ruszyła w dół i błyskawicznie zamieniła się w katastrofalny przepływ rumowiska.

Fala weszła w system Lhende Khola i Bhote Koshi, a następnie do rzeki Trishuli. W wąskich dolinach mieszanina wody, lodu, głazów, błota i pni drzew poruszała się z ogromną prędkością. Analizy satelitarne wskazują, że w części trasy fala mogła pędzić dziesiątki kilometrów na godzinę. W Galchhi, około 50 kilometrów od miejsca rozpoczęcia katastrofy, poziom Trishuli miał wzrosnąć o około 9 metrów w zaledwie pół godziny.

To nie była zwykła powódź w Nepalu, w której rzeka powoli rośnie po wielu godzinach deszczu. Tutaj nastąpiła reakcja łańcuchowa: osunięcie zlodowaconego zbocza, lawina lodu i skał, przepływ rumowiska, gwałtowne wezbranie rzek oraz powstawanie nowych zatorów. W niektórych miejscach na ucieczkę były tylko minuty.

Gdzie uderzyła powódź w Nepalu?

Najbardziej dotknięty został dystrykt Rasuwa w prowincji Bagmati, na północ od Kathmandu. To górski obszar przy granicy Nepalu z Tybetańskim Regionem Autonomicznym Chin.

Na trasie niszczycielskiej fali znalazły się między innymi:

• Rasuwagadhi – rejon przejścia granicznego Nepal–Chiny;
• Timure – miejscowość przy drodze prowadzącej do granicy;
• Syabrubesi – ważna baza dla turystów ruszających w region Langtang;
• Mailung i Betrawati – miejscowości położone niżej w dolinie;
• kolejne osiedla i obiekty wzdłuż Bhote Koshi, Trishuli i dalszego systemu rzecznego.

Skutki były odczuwalne daleko poza samym Rasuwa. Ciała i szczątki odnajdowano w Nuwakot, Dhading, Gorkha, Tanahun, Chitwan oraz w obu częściach Nawalparasi. NDRRMA mówi obecnie o ośmiu dystryktach, w których prowadzono działania związane z ofiarami katastrofy.

Co naprawdę wywołało katastrofę?

Na początku po katastrofie pojawiało się wiele sprzecznych wersji: trzęsienie ziemi, pęknięcie jeziora lodowcowego, kolaps lodowca albo wielkie osuwisko. Dziś wiadomo znacznie więcej.

USGS wskazuje, że początkiem zdarzenia było gwałtowne osunięcie zlodowaconego zbocza w rejonie Langtang. Upadająca masa wytworzyła energię rejestrowaną przez sejsmometry jak zdarzenie o wielkości odpowiadającej około M5,2. Około trzy godziny później zarejestrowano drugi sygnał odpowiadający około M4,2.

Najważniejsze: to nie oznacza, że trzęsienie ziemi wywołało katastrofę. Sejsmometry potrafią rejestrować także potężne osuwiska, lawiny i kolapsy lodu. W tym przypadku sygnał sejsmiczny był skutkiem ruchu ogromnej masy skał i lodu.

Czy katastrofę spowodowało trzęsienie ziemi?

Nie ma na to dowodów. Obecne dane wskazują odwrotną kolejność: najpierw doszło do potężnego ruchu masy skalno-lodowej, a właśnie ten ruch wygenerował sygnał przypominający trzęsienie ziemi.

Czy był to klasyczny GLOF?

GLOF to nagła powódź po przerwaniu naturalnej zapory jeziora lodowcowego. W Himalajach takie zdarzenia są dobrze znane. Katastrofy z 26 sierpnia nie powinno się jednak upraszczać do hasła „pękło jezioro lodowcowe”.

USGS opisuje zdarzenie jako debris avalanche and flash flood, czyli lawinę lub przepływ rumowiska połączony z powodzią błyskawiczną. Naukowcy wciąż doprecyzowują, jaką rolę odegrał sam lodowiec, podłoże skalne i woda uwięziona w wysokogórskim systemie.

Warto też wiedzieć, że rejon Langtang ma tragiczną historię podobnych zdarzeń. W 2015 roku po potężnym trzęsieniu ziemi o magnitudzie 7,8 z tego samego masywu zeszła ogromna lawina skał i lodu, która zasypała wieś Langtang i zabiła ponad 200 osób.

Jeziora zaporowe i ryzyko kolejnej fali – co wiadomo 1 września?

Po pierwszej katastrofalnej fali rumowisko zablokowało część górskich dolin i stworzyło nowe jeziora zaporowe. To zbiorniki powstające wtedy, gdy osuwisko działa jak prowizoryczna tama i zatrzymuje wodę.

Pod koniec sierpnia jedno z jezior miało objętość ponad 2,5 mln metrów sześciennych. Część zbiornika zaczęła się stopniowo opróżniać, dlatego bezpośrednie ryzyko gwałtownego przerwania zapory zmalało. Nie oznacza to jednak pełnego bezpieczeństwa.

1 września nepalskie służby hydrologiczne informowały, że poziom głównych rzek Bhote Koshi i Trishuli był poniżej poziomu alarmowego. Jednocześnie w dystryktach Rasuwa i Nuwakot nadal prognozowano wysokie ryzyko nagłych wezbrań mniejszych rzek i potoków. W innych częściach centralnego Nepalu obowiązywał umiarkowany poziom zagrożenia powodziami błyskawicznymi.

Po chińskiej stronie służby nadal obserwują niestabilne zbocza, jeziora i strefę po kolapsie. Droga G216 prowadząca do Gyirong została miejscami całkowicie zniszczona, a ratownicy pracują w terenie, gdzie kolejne osunięcie może ponownie zablokować rzekę.

Prosto mówiąc: największa pierwsza fala już przeszła, ale góry nadal są niestabilne. Nowe osuwisko lub gwałtowne opróżnienie któregoś ze zbiorników może spowodować kolejne lokalne uderzenie wody i błota.

Jak wielkie są zniszczenia po powodzi?

Skala zniszczeń jest ogromna. Fala uszkodziła lub zniszczyła domy, hotele, sklepy, szkoły, drogi, mosty, sieci energetyczne, wodociągi, łączność, posterunki służb oraz wiele elektrowni wodnych.

• zniszczone zostały dziesiątki mostów drogowych i wiszących;
• w pierwszych raportach mówiono o około 40 kilometrach uszkodzonych dróg, a kolejne osuwiska powiększały straty;
• odcięte zostały fragmenty Pasang Lhamu Highway i trasy Trishuli–Mailung–Syabrubesi;
• poważnie ucierpiała infrastruktura przejścia granicznego Nepal–Chiny;
• uszkodzonych zostało wiele elektrowni wodnych i placów ich budowy;
• w części miejscowości zniknęły całe pasy zabudowy położone przy rzece.

Ratownicy w wielu miejscach nie mogą po prostu „dojechać od drugiej strony”. W Himalajach po zniszczeniu mostu albo drogi alternatywna trasa może nie istnieć. Dlatego ogromną rolę odgrywają śmigłowce, drony, łodzie, sprzęt inżynieryjny i prowizoryczne mosty.

Katastrofa stała się również kryzysem humanitarnym. UNICEF informował, że co najmniej 17 tysięcy dzieci potrzebuje pilnej pomocy. Co najmniej 18 szkół zostało całkowicie zniszczonych, kolejne 20 uszkodzonych, a cztery placówki medyczne doznały poważnych szkód. Potrzebne są woda pitna, żywność, leki, tymczasowe schronienia, środki higieniczne i pomoc psychologiczna.

Setki pracowników uwięzionych w tunelach elektrowni wodnych

Jednym z najtrudniejszych elementów akcji ratunkowej są elektrownie wodne i ich tunele. Fala uderzyła w kilkanaście projektów hydrotechnicznych w Rasuwa i Nuwakot. Część pracowników znajdowała się pod ziemią, a wejścia do tuneli zostały zasypane błotem, skałami i gruzem.

Tu pojawiają się różne liczby, ponieważ służby i branża energetyczna prowadzą osobne listy. NDRRMA podawała 1 września, że wśród wszystkich zaginionych jest 639 osób związanych z projektami hydroenergetycznymi. Z kolei Independent Power Producers’ Association Nepal informowało o 894 osobach bez kontaktu w 11 projektach. Associated Press pisała o około 900 zaginionych pracownikach, z których około 500 mogło znajdować się w tunelach.

Największy problem dotyczy między innymi projektu Upper Trishuli-1. Branżowe zestawienia mówiły 1 września o ponad 570 osobach bez kontaktu w tym jednym miejscu. Ratownicy próbują dostawać się do tuneli od strony wejść, ale część korytarzy jest wypełniona błotem i rumowiskiem. Pomagają zespoły specjalistyczne z Nepalu, Indii, Chin i Korei Południowej.

1 września nepalska armia informowała, że zespoły weszły już dziesiątki lub setki metrów w niektóre tunele, ale w wielu miejscach dostęp nadal był skrajnie trudny. W takich warunkach największym problemem jest nie tylko gruz, ale również brak powietrza, czystej wody i możliwość ponownego zalania.

Turyści zaginieni w Nepalu – co wiadomo o Polakach?

Katastrofa ma międzynarodowy charakter. Przez region Rasuwa i Gyirong podróżują turyści, uczestnicy trekkingów, pracownicy zagranicznych firm oraz pielgrzymi jadący w stronę Mount Kailash i Lake Manasarovar w Tybecie.

Według danych z 1 września 583 cudzoziemców pozostawało bez kontaktu w Nepalu. Nepalskie MSZ dzień wcześniej informowało o osobach z kilkudziesięciu państw. Po stronie chińskiej wśród 546 zaginionych było 261 cudzoziemców.

Czy są informacje o poszkodowanych Polakach?

Tu sytuacja zmieniła się od pierwszych dni katastrofy. 27 sierpnia polskie MSZ informowało, że w systemie Odyseusz było zarejestrowanych pięciu obywateli Polski przebywających w Nepalu i nie było informacji, aby którykolwiek z nich ucierpiał. Odyseusz nie obejmuje jednak wszystkich Polaków znajdujących się w kraju, bo rejestracja jest dobrowolna.

31 sierpnia Wirtualna Polska podała, że dwie obywatelki Polski zarejestrowały wejście do Parku Narodowego Langtang 21 sierpnia, pięć dni przed katastrofą. Honorowy Konsul Generalny RP w Katmandu Lokmanya Golchha przekazał, że placówka ustala ich dalsze losy.

Ważne: według informacji konsula z 31 sierpnia kobiety nie były formalnie zgłoszone jako zaginione ani zmarłe, a żadnego obywatela Polski nie zidentyfikowano oficjalnie wśród ofiar. Nie oznaczało to jednak jeszcze potwierdzenia, że obie są bezpieczne.

Jeżeli ktoś nie ma kontaktu z bliską osobą przebywającą w Nepalu, powinien zgłosić sprawę służbom konsularnym i nepalskiemu Emergency Control Room. Nie warto czekać na pojawienie się nazwiska w mediach.

Chiny i Tybet – 16 zabitych, 546 zaginionych

Katastrofa objęła również Gyirong w Tybetańskim Regionie Autonomicznym Chin. Rejon przejścia granicznego został ciężko zniszczony, a jedyna główna droga prowadząca do strefy katastrofy – G216 – została miejscami przerwana.

Według najnowszych dostępnych danych chińskich władz:

• 16 osób zginęło;
• 546 osób pozostaje zaginionych;
• wśród zaginionych jest 261 cudzoziemców.

Ratownicy po chińskiej stronie próbują odbudować dojazd do Gyirong, wykorzystując ciężki sprzęt, śmigłowce, drony i zespoły poszukiwawcze. 1 września ekipy drogowe znajdowały się już w odległości poniżej kilometra od części najciężej zniszczonej strefy, ale teren nadal pozostawał bardzo niestabilny.

Chiny przekazały również Nepalowi sprzęt ratowniczy, zestawy do badań DNA, drony i inne wyposażenie. Nepal otrzymuje pomoc również od Indii, Korei Południowej, Japonii, Stanów Zjednoczonych, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i kolejnych państw oraz organizacji międzynarodowych.

Czy Kathmandu jest zagrożone?

Główna katastrofalna fala z Rasuwa nie przeszła przez centrum Kathmandu. Stolica Nepalu leży w Kotlinie Katmandu, poza głównym korytarzem Bhote Koshi–Trishuli.

Nie oznacza to jednak, że w Kathmandu i okolicach nie ma zagrożeń. 1 września służby hydrologiczne ostrzegały przed możliwością gwałtownych wezbrań mniejszych rzek również w dystrykcie Kathmandu i innych częściach prowincji Bagmati. Trwa monsun, więc lokalne ulewy mogą powodować osobne powodzie i osuwiska.

Dodatkowo zniszczone drogi na północ od stolicy utrudniają podróże do Rasuwa, Syabrubesi, Langtang i w stronę granicy z Chinami. Przed wyjazdem trzeba sprawdzać sytuację na konkretnej trasie, a nie tylko pogodę dla Kathmandu.

Co katastrofa oznacza dla turystów lecących do Nepalu?

Katastrofa nie oznacza, że cały Nepal jest zalany albo zamknięty. Kraj jest bardzo zróżnicowany, a największe zniszczenia dotyczą przede wszystkim korytarza Bhote Koshi–Trishuli oraz części sąsiednich dystryktów.

Sierpień i początek września to jednak nadal okres monsunowy. W wielu regionach Nepalu występuje wtedy zwiększone ryzyko:

• powodzi błyskawicznych;
• osuwisk i spadających głazów;
• zerwania dróg;
• uszkodzeń mostów;
• odwoływania lub opóźniania transportu;
• zamknięcia tras trekkingowych;
• problemów z siecią komórkową i prądem.

Osoba planująca wyjazd z Polski powinna przed wylotem i ponownie tuż przed wyruszeniem w góry sprawdzić komunikaty polskiego MSZ, nepalskiego Department of Hydrology and Meteorology oraz lokalnych władz. W sytuacji tak dynamicznej informacja sprzed kilku dni może być już nieaktualna.

Aktualne informacje dla podróżujących publikuje polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych: gov.pl – informacje dla podróżujących.

Przed podróżą warto również zgłosić wyjazd w systemie Odyseusz: odyseusz.msz.gov.pl.

Dlaczego Nepal jest tak narażony na powodzie i lawiny?

Nepal łączy prawie wszystkie czynniki sprzyjające katastrofom górskim. Na małej odległości teren wznosi się od nizin po najwyższe góry świata, a rzeki bardzo szybko pokonują ogromne różnice wysokości.

• bardzo strome zbocza Himalajów;
• młode, aktywne geologicznie góry;
• liczne lodowce i jeziora lodowcowe;
• silne opady monsunowe;
• osuwiska, które mogą blokować rzeki;
• drogi, osiedla i elektrownie budowane w wąskich dnach dolin;
• duża aktywność sejsmiczna regionu.

W takim terenie jeden problem może uruchomić następny. Osuwisko wpada do rzeki, rzeka zostaje zatamowana, powstaje jezioro, zapora pęka i pojawia się kolejna fala. Naukowcy nazywają to zagrożeniem kaskadowym.

Katastrofa z 2026 roku pokazuje też słabość systemów ostrzegania. W niektórych miejscach automatyczne stacje pomiarowe zostały porwane przez pierwszą falę zanim zdążyły przekazać pełne ostrzeżenie. Z drugiej strony nawet krótka informacja potrafi uratować setki osób: w jednej ze szkół w Nuwakot pracownicy mieli kilkanaście minut na ewakuację i wyprowadzili na bezpieczny teren ponad 900 uczniów oraz personel.

Czy zmiany klimatu mają związek z katastrofą?

Nie można jeszcze uczciwie powiedzieć, że zmiany klimatu były jedyną bezpośrednią przyczyną katastrofy z 26 sierpnia. Do tego potrzebne są dokładne badania konkretnego lodowca, skał, temperatur, opadów i warunków w dniach poprzedzających osunięcie.

Można jednak powiedzieć coś innego: ocieplenie Himalajów zwiększa liczbę i skalę zagrożeń związanych z lodowcami i niestabilnymi zboczami. Wyższe temperatury zmieniają lód, zwiększają ilość wody roztopowej i mogą osłabiać naturalne „podparcie” skalnych ścian.

• lodowce szybciej tracą masę;
• woda wnika w szczeliny skał i lodu;
• zmieniają się cykle zamarzania i rozmarzania;
• powstają i rosną jeziora lodowcowe;
• odsłonięte i wcześniej zamarznięte zbocza mogą stać się mniej stabilne;
• rośnie ryzyko katastrof kaskadowych.

Rasuwa dostała podobne ostrzeżenie już wcześniej. 8 lipca 2025 roku w tym samym korytarzu rzecznym doszło do gwałtownej powodzi po opróżnieniu jeziora na powierzchni lodowca po stronie tybetańskiej. Zniszczony został między innymi most łączący Nepal z Chinami.

W sierpniu 2024 roku gwałtowna powódź z jeziora lodowcowego uderzyła również w Thame w regionie Everestu. Późniejsze badania ICIMOD wykazały, że lawina skalna uderzyła w jezioro i uruchomiła łańcuch zdarzeń prowadzących do powodzi. To kolejny przykład tego, że w wysokich górach jedno zdarzenie potrafi szybko wywołać kilka następnych.

Co zrobić podczas powodzi błyskawicznej w Himalajach?

Podczas powodzi błyskawicznej nie ma czasu na oglądanie jej z bliska. Jeżeli górska rzeka nagle rośnie, zmienia kolor na brunatny albo z doliny słychać ciągły huk, trzeba natychmiast uciekać od koryta i na wyższy teren.

• Natychmiast odejdź od rzeki i idź wyżej.
• Nie stój na moście ani przy brzegu, żeby nagrywać falę.
• Nie próbuj przechodzić przez szybko płynącą wodę.
• Nie wjeżdżaj samochodem na zalaną drogę.
• Unikaj dna doliny i podstaw stromych zboczy, bo mogą zejść kolejne osuwiska.
• Jeżeli służby nakazują ewakuację, nie wracaj po bagaż.
• Miej przy sobie dokument, telefon, powerbank, wodę i potrzebne leki.
• Po pierwszej fali nie wracaj nad rzekę, dopóki służby nie potwierdzą, że jest bezpiecznie.

W górach kolejna fala może pojawić się nawet wtedy, gdy w miejscu, w którym stoisz, w ogóle nie pada. Woda może zostać uwolniona dziesiątki kilometrów wyżej przez osuwisko, jezioro zaporowe albo uszkodzenie naturalnej tamy.

Gdzie sprawdzać informacje i gdzie dzwonić w sprawie zaginionych?

Nepalskie MSZ – Emergency Control Room dla cudzoziemców

Nepalskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych uruchomiło specjalny Emergency Control Room (ECR) do pomocy cudzoziemcom i rodzinom osób zaginionych. Dane kontaktowe należy zawsze sprawdzić ponownie na oficjalnej stronie, ponieważ w trakcie kryzysu mogą się zmieniać.

• telefon / WhatsApp: +977 9744441227;
• telefon / WhatsApp: +977 9744441228;
• e-mail: emergency@mofa.gov.np.

Aktualizacje publikuje nepalskie MSZ: mofa.gov.np.

Ostrzeżenia pogodowe i powodziowe w Nepalu

Nepalski Department of Hydrology and Meteorology publikuje monitoring rzek, prognozy i ostrzeżenia: dhm.gov.np.

Numer informacyjny dotyczący ekstremalnej pogody i zagrożenia powodziowego w Nepalu to 1155.

Komunikaty dotyczące katastrof publikuje National Disaster Risk Reduction and Management Authority: ndrrma.gov.np.

Pomoc konsularna dla Polaków w Nepalu

Nepal znajduje się w okręgu konsularnym Ambasady RP w Nowym Delhi. W Katmandu działa również Honorowy Konsulat Generalny RP.

Dane Honorowego Konsulatu Generalnego RP w Katmandu publikowane przez gov.pl:

• Dhobighat, Nayabato, Lalitpur, Nepal, P.O. Box 363;
• telefon: +977 1 5526904;
• telefon: +977 1 5553572;
• telefon komórkowy: +977 9801200695;
• e-mail: polishconsulatenepal@gmail.com;
• e-mail: lmg@golchha.com.

Aktualne dane należy weryfikować na stronie: gov.pl – konsulaty honorowe.

Powódź w Nepalu – najczęściej zadawane pytania

Ile osób zginęło w katastrofie w Nepalu?

Według danych NDRRMA z 1 września 2026 roku w Nepalu odnaleziono 987 ciał i szczątków ofiar. Po stronie chińskiej potwierdzono 16 zgonów. Łączny potwierdzony bilans wynosi więc co najmniej 1003 zabitych.

Ile osób jest zaginionych?

W Nepalu 3916 osób pozostaje bez kontaktu, a w Tybecie 546 osób jest uznawanych za zaginione. Łącznie daje to 4462 osoby. Bilans nadal może szybko się zmieniać.

Co spowodowało powódź w Nepalu?

Według USGS katastrofę prawdopodobnie rozpoczęło gwałtowne osunięcie zlodowaconego zbocza w rejonie Langtang. Ogromna masa skał i lodu ruszyła w dół, nabrała wody i kolejnego materiału, a następnie zamieniła się w dalekosiężny przepływ rumowiska i powódź błyskawiczną.

Czy lawina w Nepalu została wywołana przez trzęsienie ziemi?

Nie ma na to dowodów. Sygnał o energii odpowiadającej około M5,2 był najprawdopodobniej skutkiem samego ruchu ogromnej masy skalno-lodowej, a nie trzęsieniem ziemi, które ją uruchomiło.

Czy katastrofa dotknęła również Chiny?

Tak. Rejon Gyirong w Tybecie został ciężko zniszczony. Według najnowszych dostępnych danych potwierdzono tam 16 zgonów, a 546 osób pozostaje zaginionych.

Czy Kathmandu zostało zalane?

Nie przez główną falę z Rasuwa. Kathmandu leży poza głównym korytarzem katastrofy. Nadal jednak występuje tam ryzyko lokalnych powodzi i osuwisk związanych z monsunem, a zniszczenia dróg utrudniają podróże na północ.

Czy wśród zaginionych są Polacy?

Do 31 sierpnia nie zidentyfikowano oficjalnie żadnego obywatela Polski wśród ofiar ani osób zgłoszonych jako zaginione. Wiadomo jednak, że dwie Polki weszły do Parku Narodowego Langtang 21 sierpnia. Konsulat ustalał ich dalsze losy i podkreślał, że nie były formalnie zgłoszone jako zaginione ani zmarłe.

Czy zagrożenie już minęło?

Nie całkowicie. 1 września główne rzeki Bhote Koshi i Trishuli były poniżej poziomu alarmowego, ale w Rasuwa i Nuwakot nadal istniało wysokie ryzyko gwałtownych wezbrań mniejszych cieków. Służby monitorują też jeziora zaporowe, niestabilne zbocza i miejsca, w których kolejne osuwisko mogłoby ponownie zatamować rzekę.

Katastrofa w Nepalu nadal trwa jako akcja poszukiwawcza, ratunkowa i humanitarna. Największym wyzwaniem pozostaje odnalezienie tysięcy osób bez kontaktu, dotarcie do pracowników uwięzionych lub odciętych w elektrowniach wodnych, identyfikacja setek ciał i szczątków oraz przywrócenie dróg, mostów, prądu, wody i łączności. Pełny bilans tragedii będzie znany dopiero po dotarciu do wszystkich odciętych miejsc i zweryfikowaniu list mieszkańców, pracowników, turystów i pielgrzymów po obu stronach granicy.

Źródła i oficjalne komunikaty

• U.S. Geological Survey – analiza katastrofy z 26 sierpnia 2026: USGS.
• National Disaster Risk Reduction and Management Authority: NDRRMA.
• Ministry of Foreign Affairs of Nepal – aktualizacje i Emergency Control Room: mofa.gov.np.
• Department of Hydrology and Meteorology Nepal – prognozy i ostrzeżenia: dhm.gov.np.
• Associated Press – bilans z 1 września i akcja w tunelach elektrowni: AP News.
• Reuters – aktualizacje dotyczące ratownictwa, elektrowni wodnych i sytuacji po chińskiej stronie: Reuters.
• UNICEF – sytuacja dzieci i zniszczenia szkół oraz placówek zdrowia: UNICEF.
• ICIMOD – informacje o powodzi w Thame z 2024 roku i zagrożeniach lodowcowych: ICIMOD.
• Polskie MSZ – informacje dla podróżujących oraz aktualne dane Honorowego Konsulatu Generalnego RP w Katmandu: gov.pl.
• Wirtualna Polska – informacja z 31 sierpnia o dwóch Polkach zarejestrowanych przed wejściem do Parku Narodowego Langtang: WP Wiadomości.